Laryngolog dziecięcy Częstochowa

Tympanometria to szybkie, nieinwazyjne badanie laryngologiczne, które ocenia, jak zachowuje się błona bębenkowa i ucho środkowe pod wpływem zmiany ciśnienia w przewodzie słuchowym. W praktyce pozwala sprawdzić, czy dźwięk ma „dobre warunki” do przewodzenia, a przede wszystkim czy w uchu środkowym nie ma płynu, czy trąbka słuchowa działa prawidłowo i czy błona bębenkowa porusza się tak, jak powinna.

Badanie wygląda tak, że do ucha wkłada się miękką końcówkę sondy, która na chwilę uszczelnia przewód słuchowy. Urządzenie zmienia ciśnienie i jednocześnie podaje krótki sygnał dźwiękowy, mierząc odbicie fali dźwiękowej. Całość badania trwa zwykle kilkadziesiąt sekund.

Tympanometria jest szczególnie przydatna u dzieci, gdy podejrzewa się wysiękowe zapalenie ucha (płyn za błoną bębenkową), nawracające zapalenia ucha, problemy ze słuchem po infekcjach, przerost migdałka gardłowego wpływający na drożność trąbek słuchowych albo zaburzenia wentylacji ucha środkowego. Wynik badania przedstawia się jako wykres zwany tympanogramem, który pomaga lekarzowi ocenić, czy ucho środkowe pracuje prawidłowo i jak ukierunkować dalszą diagnostykę lub leczenie.

Audiometria to podstawowe badanie słuchu, które ocenia, jak dobrze dziecko słyszy dźwięki o różnych częstotliwościach i natężeniach. Za pomocą badania sprawdzamy, od jak cichego poziomu dziecko zaczyna słyszeć dany ton oraz czy problem dotyczy przewodzenia dźwięku w uchu, czy raczej odbioru w uchu wewnętrznym.

Najczęściej stosuje się audiometrię tonalną. Pacjent zakłada słuchawki, a osoba badająca puszcza krótkie dźwięki o różnej wysokości. Zadaniem pacjenta jest sygnalizowanie, kiedy dźwięk jest słyszalny, dzięki czemu wyznacza się próg słyszenia dla każdej częstotliwości. Wynik zapisuje się na wykresie zwanym audiogramem, który pokazuje, czy słuch mieści się w normie oraz jaki jest typ i stopień niedosłuchu.

W laryngologii dziecięcej często wykonuje się też audiometrię mowy, czyli ocenę rozumienia i powtarzania słów przy różnych poziomach głośności. To szczególnie przydatne, gdy rodzice zauważają, że dziecko „słyszy, ale nie rozumie” albo prosi o powtarzanie.

Audiometria jest zalecana m.in. przy podejrzeniu niedosłuchu, po nawracających zapaleniach uszu, przy podejrzeniu wysięku w uchu środkowym, w przypadku problemów z koncentracją i rozwojem mowy oraz gdy dziecko reaguje nietypowo na dźwięki. Ważne jest też to, że audiometrię często łączy się z tympanometrią, bo razem dają pełniejszy obraz.

Fiberoskopia, nazywana też endoskopią laryngologiczną, to krótkie i mało obciążające badanie, które pozwala laryngologowi dziecięcemu dokładnie obejrzeć wnętrze nosa, nosogardło, gardło oraz krtań. W poradni laryngologii dziecięcej jest to jedno z najważniejszych badań, ponieważ daje możliwość oceny miejsc, których nie da się wiarygodnie zobaczyć podczas standardowego badania.

Badanie wykonuje się przy użyciu cienkiego, giętkiego endoskopu (fiberskopu) z kamerą i źródłem światła. Lekarz wprowadza go delikatnie przez nos, dzięki czemu można ocenić drożność nosa, stan błony śluzowej, obecność wydzieliny, a także wielkość migdałka gardłowego (tzw. trzeciego migdałka). W dalszej części badania można obejrzeć gardło i krtań, w tym ruch fałdów głosowych, co ma znaczenie u dzieci z chrypką, przewlekłym kaszlem lub podejrzeniem problemów z krtanią.

W laryngologii dziecięcej istotne są również badania mikrobiologiczne w przewlekłym nieżycie nosa i podejrzeniu bakteryjnego zapalenia zatok, zwłaszcza gdy objawy utrzymują się długo, nawracają lub towarzyszy im ropna wydzielina i nasilona niedrożność nosa. W takich sytuacjach wykonuje się wymaz z nosa lub nosogardła, przy czym w interpretacji wyników trzeba zachować ostrożność, ponieważ u dzieci częste jest nosicielstwo różnych bakterii bez aktywnego zakażenia. Dlatego wynik posiewu zawsze powinien być oceniany razem z obrazem klinicznym, a nie traktowany jako samodzielne rozpoznanie.